Meng Haoran (孟浩然) 689-740 yılları arasında yaşamış olan Çinli bir şairdir. Hubei eyaletinin Xiangyang bölgesinde doğmuş ve hayatı boyunca bu bölgeye yoğun hislerle bağlı kalmıştır. Pastoral şiirleriyle meşhurdur. Şiirleri, Tang dönemi şairlerini ve Japon şiirini oldukça etkilemiştir.
Hayatının büyük bir bölümünü Xiangyang bölgesinde geçirmiş olan Meng Haoran, bu bölgedeki tarihi, efsaneleri ve doğal güzellikleri şiirlerinde bolca işlemiştir.
Yakın arkadaşı Wang Wei ile beraber sık sık “manzara şairi (山水诗)” olarak sınıflandırılırlar. Ancak Meng Haoran, şiirlerinde ön plandaki detaylara ve insan hayatına daha fazla odaklanması yönüyle Wang Wei’den ayrılmaktadır.
Li Bai ile de yakın arkadaşlık kurmuş olup, bu ikilinin birbirleri hakkında yazdıkları şiirler mevcuttur.
Bir anlatıya göre Wang Wei’in imparatora kendisini önermesi sonucu imparatorun huzuruna çıkma fırsatı bulmuş, ancak okuduğu şiirdeki bir dizeye sinirlenen imparator onu huzurundan kovmuştur. Hayatının son yıllarında Zhang Jiuling’in maiyetinde kısa süreli bir görev üstlenmiş, ardından memleketine dönmüştür.
Yazımı alışıldığı üzere şairin bir şiiri ve bu şiirin benim tarafımdan hazırlanan bir çevirisi ile bitirmek istiyorum:
春晓
春眠不觉晓，处处闻啼鸟。
夜来风雨声，花落知多少。
Bahar Sabahı
Kaçırmışım şafağı, baharın uykusundan
Kuşlar cıvıldıyor dört bir yanımdan
Gece boyu sürdü, yağmur ve rüzgarın sesi
Kim bilir bu gece kaç çiçek büktü belini