Çin tıbbının temel metinlerinden 黄帝内经 (Huángdì Nèijīng), iğne uygulamalarına yer verir. 针灸 (zhēnjiǔ) terimi ise akupunktur ile ısı uygulaması olan moksa yöntemini birlikte ifade eder.
Eski Çin tıbbında taş aletler ve farklı türde iğneler kullanılmıştır. Ancak bu aletlerin hepsini bugünkü ince iğnelerle yapılan akupunkturla aynı uygulama saymak doğru değildir.
Ming döneminde, 1601’de yayımlanan 针灸大成 (Zhēnjiǔ Dàchéng), akupunktur ve moksa bilgisini bir araya getiren önemli bir eserdir. Akupunkturun Çin’deki konumu zaman içinde değişti. 1822’de imparatorluk tıp kurumunun öğretiminden çıkarıldı; buna rağmen uygulama bütünüyle ortadan kalkmadı. 20. yüzyılda geleneksel tıp üzerindeki tartışmaların ardından, Çin Halk Cumhuriyeti döneminde hastanelerde ve tıp eğitiminde yeniden kurumsal yer buldu.
Geleneksel Çin tıbbında akupunktur, Qi’nin kanallar boyunca akışı ve yin-yang dengesiyle açıklanır. Bu anlayışa göre belirli noktalara iğne batırmak, akıştaki tıkanıklıkları gidermeyi amaçlar. Bunlar geleneksel kuramın kavramlarıdır; vücutta bu şekilde işleyen enerji kanalları bilimsel olarak gösterilmiş değildir.
Araştırmalar, akupunkturun bazı kronik ağrılarda yarar sağlayabileceğini gösteriyor; kanıtların gücü rahatsızlığa göre değişiyor. Etkinin ne kadarının iğne uygulamasına, ne kadarının beklenti ve tedavi ortamı gibi etkenlere bağlı olduğu da araştırılıyor. Bu nedenle bütün etkileri plaseboya bağlamak da her hastalığı tedavi ettiğini söylemek de doğru değildir. Uygulama steril, tek kullanımlık iğnelerle ve uygun eğitimli kişilerce yapılmalıdır; yanlış uygulama enfeksiyon ve organ yaralanması gibi ciddi riskler taşır.